Stof tot nadenken; daar draait het om in mijn leven. ;-) Is er een toekomst als tekstschrijver met de opmars van AI? Laatst bedacht ik dat het in ieder geval geen kwaad kan om nieuwe dingen te leren. Iets te doen wat mijn computer nog niet kan. Ik ging een naaicursus doen voor beginners...

Er kwam ook nog een naaimachine in mijn leven: een oerdegelijke Pfaff 94. Gekregen van mijn moeder. Vroeger heeft zij hier veel mee gewerkt. De laatste jaren was de naaimachine in een winterslaap beland. Hoog tijd om deze vintage machine weer wakker te maken. Na al die tijd van stilstand bleek de Pfaff nog perfect te werken. Dat vind ik bijzonder.

Een prima naaimachine en goede naailessen. Niks of niemand staat een succesvolle naaicarrière in de weg. Behalve dan... Degene die achter de naaimachine zit. Eigenlijk gaan de steken verrassend goed. Maar ja: het is niet zo handig om een rits precies andersom te leggen dan de bedoeling is, waardoor het resultaat raar wordt. Of dat je heel trots bent op het feit dat het is gelukt om een broekszak te repareren. Om er vervolgens achter te komen dat je de broekspijp ook nog hebt dichtgenaaid. Dan is het een kwestie van: uithuilen, uithalen en opnieuw beginnen. Grrr.

Dan is er ook nog dit... Waarom komen die spelden toch altijd in mijn vingers terecht in plaats van in de stof? Waarom mis ik een genetisch gen om keurig recht te kunnen knippen? En waarom heb ik bedacht dat het een goed idee was om AI te vragen voor de juiste knipmaten? Het gevolg is dat ik allemaal verknipte stofjes heb, precies in de maat die ik níet nodig heb. En dat het mij zo'n drie naailessen heeft gekost om daar weer iets constructiefs van te maken.

Maar opeens landt het allemaal. Ik begin de lessen en de Pfaff te begrijpen. Het lukt zowaar om een gevoerde etui met rits te maken waar ik blij mee ben. Die geef ik aan mijn moeder. Niet lang daarna maak ik een hoes voor mijn iPad. Vervolgens maak ik nog een hoes. En nog eentje... Ik durf mij zelfs te wagen aan een gevoerde laptophoes. Eerst eentje met een rechte rits en later maak ik zelfs een moeilijke rits die in een bocht loopt door allerlei dikke lagen stof.

Waar ik trots op ben, is dat ik mijn 'hoezenwerk' kan laten zien op het Maakfestival (13 juni in Forum Groningen, wees welkom). Dat had ik begin dit jaar nooit kunnen bedenken. Onze kast op kantoor zit tjokvol met prachtige stoffen en kleurige ritsen, omdat ik iets te enthousiast heb geshopt, dus er gaan nog veel hoezen volgen.

Natuurlijk blijf ik oefenen met de 'kunst van het rechtknippen', want dat is iets wat AI gelukkig ook nog niet kan. Wat ik belangrijker vind, is dat het tof is om nieuwe dingen te leren. Ik was dit gevoel even vergeten, maar nu besef ik dat gelukkig weer. Dat is de mooiste les.