Selecteer een pagina

Begin dit jaar ontdekte ik een vreemd vlekje op mijn huid. Niks bijzonders, dacht ik. Voor de zekerheid ging ik naar de huisarts, die mij doorverwees naar het ziekenhuis. Voor de zekerheid werd het plekje weggehaald door de dermatoloog: een ingreep van nog geen kwartier. Er werd één kleine hechting geplaatst. Voor de zekerheid werd het ‘verwijderde weefsel’ opgestuurd naar een laboratorium. Een week later kreeg ik het verlossende telefoontje: niks bijzonders. Eind goed, al goed?

Ik was blij dat het vlekje zorgvuldig was onderzocht en dat alles oké bleek te zijn. Daarna vergat ik het hele verhaal. Tot afgelopen week. In mijn mailbox ontdek ik een hoge rekening van mijn zorgverzekeraar: het korte ziekenhuisbezoek heeft mijn eigen risico van € 385,– volledig opgeslokt. WAT? Ik lees verder: “Uit ‘privacy-overwegingen mag er via dit overzicht geen uitgebreide omschrijving van de zorgkosten worden gegeven.”

Had ik maar een soldeerbout gebruikt om het vlekje te verwijderen…

Ik krijg vlekken voor mijn ogen. Ik begrijp er niks van. Natuurlijk is het logisch dat ziekenhuizen hun werk moeten blijven doen, maar zo’n enorm bedrag voor een relatief kleine ingreep? Was de hechting dan van massief goud? Achteraf had ik beter de soldeerbout van René even kunnen gebruiken om het verdachte stukje huid weg te branden. Wel zo voordelig.

Schippers: "Eigen risico is sociaal" Bron: NOS teletekst 19 september 2016, link: https://twitter.com/Teletekst/status/777782233671278592

Schippers: “Eigen risico is sociaal”
Bron: NOS Teletekst 19 september 2016
https://twitter.com/Teletekst/status/777782233671278592

Misschien zeur ik teveel over geld. Het gaat er natuurlijk om dat er niks ernstigs is ontdekt. Voor die zekerheid wil ik best (extra) betalen. Bovendien is het een geluk bij een ongeluk dat ik niet de volledige rekening hoef op te hoesten: alleen mijn eigen risico. Volgens minister Schippers is het ‘heel sociaal’ om een eigen risico te hebben. We moeten tenslotte niet doen alsof de zorg gratis is. Juist ja.

Feit is dat eventuele bloedonderzoeken voor mijn schildklier en de bijbehorende medicijnen ook onder het eigen risico vallen. Als je niet teveel gedoe ondervindt met de afstelling van medicijnen en het geluk hebt om geen complicaties te krijgen (zie ook mijn Ditje&Datje van 23 januari), dan is het eigenlijk best betaalbaar om hypothyreoïdie te hebben. Al raad ik het niemand aan.

Als een fabrikant geen medicijnen maakt, dan is dat eigen risico. Van de patiënt natuurlijk.

Dan moet de fabrikant natuurlijk niet opeens gaan stoppen met het leveren van Thyrax, wat nu al een half jaar het geval is. De ‘grap’ hierbij is dat er onderzoek door de Inspectie voor de Gezondheidszorg is gedaan naar de oorzaak van het Thyrax-tekort, maar dat de resultaten daarvan nog niet openbaar mogen worden gemaakt. Bij dat onderzoek is het o.a. de vraag of Thyrax-producent Aspen de wet heeft overtreden. Drie maal raden wie er bezwaar heeft gemaakt tegen publicatie… (hint: beginletter A)

Dat alle Thyrax-overstappers vaker bloed moeten prikken om de werking van het nieuwe medicijn te controleren, valt ook onder ‘eigen risico’. Van de patiënt dus; niet van de fabrikant of verzekeringsmaatschappij. Dan heb ik het dus alleen nog maar over de financiële kant. Je krijgt namelijk ook te maken met allerlei onzekerheden. Gaan de nieuwe medicijnen werken? Blijf je gezond? Kun je gewoon blijven werken/studeren zoals je gewend bent of moet je toch (tijdelijk) een stap terugdoen?

Doei Thyrax...

Doei Thyrax…

Twee weken geleden ben ik noodgedwongen het experiment aangegaan. Ik slik een ander schildklier-medicijn. Als het werkt (en als de nieuwe fabrikant netjes blijft leveren), dan blijf ik dit gebruiken. Toeval of niet: mijn nieuwe medicijn blijkt een stuk goedkoper. Goed voor mij mijn verzekeraar. Ik hoef voor dit jaar geen medicijn-kosten te betalen, omdat ik zo asociaal ben geweest om mijn eigen risico er meteen doorheen te jagen. Als ik geen dermatoloog had bezocht, had ik nu de extra kosten voor bloed prikken en schildklier-medicatie zelf moeten betalen. Want: ‘eigen risico’. Dat vind ik een vreemd beleid, om twee redenen.

Ten eerste maken gebruikers van Thyrax extra kosten, omdat de fabrikant verzuimt om geschikte pillen te maken. Waarom wordt dan de rekening naar de patiënt gestuurd en niet naar de fabrikant? In deze situatie krijgt de Thyrax-gebruiker letterlijk en figuurlijk van alles te slikken, behalve dus de noodzakelijke Thyrax.

Tegen een paaltje aanrijden is ‘eigen risico’. Dat is toch iets anders dan gezondheid?

Ten tweede: de term ‘eigen risico’ vind ik klinken alsof je met een auto tegen een paaltje rijdt. Niet als het gaat om het meest kwetsbare bezit van een mens: gezondheid. Naar mijn weten is het feit of je wel of niet gezond bent, een kwestie van geluk of pech. Mensen die hun gezondheid verliezen, hebben het al moeilijk genoeg. Is het sociaal om hen voor hun ziek-zijn te laten betalen?

Fraude zonder fraude

De laatste weken gaat het gezondheidsnieuws vooral over de vraag of jouw organen eigendom worden van de staat als je gaat sterven. Een moeilijke discussie. Toch vind ik het persoonlijk erger om te lezen dat je steeds minder over jouw lijf te zeggen hebt als je nog in leven bent. Zo kunnen zorgverzekeraars medische dossiers inzien. Hiermee willen ze fraude tegengaan, ondanks dat er in de praktijk weinig mensen blijken te frauderen. Waarom? Ik begrijp het oprecht niet.

Ondertussen blijf ik verder puzzelen met mijn vage ziekenhuis-nota. Dat is een gekke situatie, omdat het nieuwe zorgsysteem zich wil richten op: “Helderheid voor patiënt over kwaliteit en kosten zorg.” Minister Schippers zegt het notabene zelf in dit artikel. We zijn nu anderhalf jaar verder, kom maar op met die duidelijkheid. En wanneer worden nou die onderzoeksresultaten van de Inspectie voor de Gezondheidszorg bekend gemaakt?

Ongetwijfeld vindt minister Schippers mij nu ‘vet asociaal’, maar hoe sociaal is het systeem?

Over een maand moet ik bloedprikken voor mijn schildklier. Met dank aan Aspen. Hopelijk krijg ik daarna de boodschap dat het niks bijzonders is; dan doen de nieuwe medicijnen namelijk netjes hun werk. Ongetwijfeld vindt minister Schippers mij nu ‘vet asociaal’, omdat ik dit niet meer betaal uit mijn eigen risico. Aan de andere kant: is de huidige situatie sociaal voor de mensen die geconfronteerd worden met hoge zorgkosten, omdat ze de pech hebben om ziek te worden? Is het sociaal als mensen zorg vermijden, omdat ze eventuele vervolgonderzoeken, medicijnen en behandelingen niet kunnen betalen? Deze ontwikkelingen vind ik zorgelijk. Gelukkig ben ik gezond. Ik zou willen dat de gezondheidszorg dat ook is, maar ik vrees dat deze steeds zieker wordt…