Selecteer een pagina

Stil sluimert de stad
wanneer ik traag het gele pad trotseer
en mijn leven op mijn rug draag.
Vele mensen hebben hier gelopen;
de laatste keer wordt het voor mij.

Vannacht verlangde ik vurig
naar zwoele zomers op stille stranden,
mysterieuze mensen met goede gaven
die mijn lichaam zouden dopen
in de onmetelijke oceaan.

Wederom werd ik wakker
van ruige regen in mijn bed.
Daarna douchen, aankleden, ontbijten,
deur dicht, naar buiten en blindelings
heb ik mijn bestemming bereikt.

Telkens ternauwernood op tijd
sluit ik me op in een grijs gebouw
Vandaag heb ik daar mijn laatste dag,
zoals gisteren en volgend jaar.
De stad rekt zich langzaam uit…