Selecteer een pagina

Het is nu precies elf maanden geleden dat we bij de woningbouw zijn voorgedragen voor een mooie bovenwoning. Een goede plek: in het centrum, ruim en ook nog betaalbaar. Met veel licht en een niet-alledaagse indeling. Dit huis heeft alles waar René en ik van houden. Toch kunnen we daar niet wonen. Niemand mag dat…

ditje144homeHoewel ik best honkvast ben, dacht ik telkens als ik dat huis zag: als we toch gaan verhuizen, dan wil ik daar wonen… Het was superlief dat de vorige bewoonster onze namen heeft genoemd toen ze ging verhuizen. “Dat jullie door haar zijn voorgedragen, geeft echter geen garantie dat jullie daar gaan wonen,” zei de vrouw van de woningbouw toen ik haar belde over de stand van zaken. Ik begreep dat wel, regels enzo.

Er gingen een paar weken voorbij. René en ik besloten om even langs te fietsen bij de sociale woningbouwvereniging. De vriendelijke medewerkster bleek een vervelende boodschap te hebben: “Dit huis wordt verkocht.” Of we het misschien wilde kopen? Dat leek mij niet echt een optie, omdat naar mijn idee een woningbouwvereniging zich bezig hoorde te houden met sociale huur. Enigszins verward fietsten we naar huis.

Nog wat maanden later… Ik fietste regelmatig langs het huis wat wij niet mochten huren. Ik zag geen bordje staan met ‘Te Koop’ erop. Toch zag het huis er ’s avonds donker uit. Het stond leeg. Maandenlang. We hadden hier een tijdje kunnen wonen als het had gemogen.

Afgelopen juni kregen René en ik bericht van de woningbouwvereniging. Of we ergens anders wilden huren? Snel gingen we kijken. De woning was best oké, maar anders. Een beetje kil. Het was doordrenkt met geluiden van de nabijgelegen autosnelweg. Het klopte niet. Een paar dagen later liep ik langs het huis dat nog steeds in mijn gedachten was. Nog steeds leeg. Ook dat klopte niet.

Ik stuurde de mevrouw van de woningbouwvereniging een mail dat we hun aangeboden woning niet zouden accepteren en vroeg of er meer nieuws was over de andere woning (dé woning!). Helaas. Dat huis moest verkocht worden en kon daarom niet verhuurd worden..

Een paar weken geleden heb ik opnieuw gemaild. En nog eens. Er is niks veranderd. Het huis staat nog steeds leeg. Ik lees berichten over woningschaarste en bereken dat het nog jaren duurt voordat ik via Woningnet in aanmerking kom voor een écht fijne woning. Terwijl er een mooie woning al een behoorlijke tijd zinloos staat te wachten.

Op televisie roepen onwetende mensen dat het ‘de schuld is van die asielzoekers’. Mijn maag draait zich om als ik dat hoor. Ik vind het schaamtevol. Het komt niet door mensen dat er woningschaarste is, maar door een systeem dat niet lijkt te werken. Een systeem van woningen die niet verhuurd worden. In plaats daarvan staan er goede huizen eenzaam te wachten op een koper die zich niet aandient.

Morgen fiets ik langs het huis dat al lange tijd onbewoond is. Ik zie mezelf daar nog steeds wonen, maar het is niet toegestaan. Niemand mag dit huis huren. Wat is eigenlijk nog het sociale aan Sociale Woningbouw?