Selecteer een pagina

Ditjes & Datjes

Al vanaf juli 2006 wordt op deze plaats een virtueel dagboek bijgehouden over allerlei ditjes en datjes. Alle gebeurtenissen vanaf 2014 zijn hier te lezen. Nieuwsgierig naar oudere belevenissen? Neem dan contact op.

Schaatsen in maart: de missie

Schaatsen in maart: de missie

Afgelopen week was het dan eindelijk zover. Schaatsen op natuurijs! En dat in maart: de maand van de lente. Holadiee. Maar hoe bereid je je eigenlijk voor op zo’n sportieve onderneming? Ik moet zeggen: dat ging hier fantastisch. Ahum.

Lees meer

Fruitvliegjes-politiek

Fruitvliegjes en politiek. Twee verschillende woorden die weinig met elkaar te maken lijken te hebben. Toch zie ik één overeenkomst.

Lees meer

48 uurs-projecten… Tegen al uw herfstdips…

De herfst. Een prachtig seizoen. Mits het mooi weer blijft en het niet te hard waait. Op het moment dat de blaadjes van de bomen vallen, lijkt al mijn inspiratie te verdwijnen. En zit ik binnen bij de kachel, terwijl de regen op de ramen klettert, te googelen naar zonbestemmingen. Is het echt beter om het koude Groningen te verlaten? Ik dacht altijd van wel, maar toch moet ik deze vraag met ‘Nee!’ beantwoorden. Dat komt door alles wat ik afgelopen maand heb meegemaakt. Meedoen aan 48 uurs-projecten, ik kan het iedereen aanraden.

Lees meer

Bingo-eieren. Mede mogelijk gemaakt door fipronil.

Ik houd best van een eitje. Biologisch en niet te blubberig gekookt. Bij voorkeur tijdens een luie ochtend zodat ik alle tijd kan nemen voor het ontbijt. Een klein ontspanningsmoment: hapje voor hapje -heerlijk mindful dus- en met een snufje zout een ei verorberen. Dit ritueel is behoorlijk verstoord.

Lees meer

Tjongejonge(ns)… SIRE, wat doe je nu?

Komkommertijd: hét moment voor SIRE om een nieuwe campagne te lanceren over jongens. Half Nederland verslikte zich gisteren in hun komkommer en er kwam een hele discussie op gang. Het heeft mij eveneens aan het nadenken gezet, maar niet op de manier die SIRE voor ogen heeft…

Lees meer

Soms ben ik jaloers op Floortje Dessing. En soms ook niet.

Reizen maken tot er geen stempel meer in het paspoort past… Plekken bezoeken waar niemand komt… In de natuur verblijven zonder de ‘pling’ van inkomende mailtjes… Toonaangevende prijzen winnen voor televisie-programma’s… Als ik Floortje Dessing een reis zie maken, kan ik alleen maar denken: dat alles wil ik óóóóók!

Lees meer

Actie-breien: hartjes tegen de gasboringen

De afgelopen weken heb ik vrij veel activiteiten ondernomen die normaal gesproken buiten mijn comfort-zone liggen. Een voorbeeld van zo’n enorm moeilijk ding is… Breien. Niet zomaar breien, maar actie-breien.

Lees meer

Verkiezingen 2017: de keuzestress van een zwevende kiezer

Morgen mag er gestemd worden. Mezelf kennende sta ik dan met mijn rode potlood te zweven over alle namen en lijsten. “Iene miene mutte” wordt het nog net niet; daarvoor zijn de belangen te groot. Ik wil vooral niet dat ik bij een partij uitkom waarop ik juist niet wil stemmen. Maar wie blijft er over om te kiezen?

Lees meer

De grote (on)macht van het Gronings gas

In Groningen hoor ik het kraken. Een onheilspellend geluid dat niets te maken heeft met het feit dat ik afgelopen weekend op dun ijs stond (doodeng vond ik dat, dat gekraak onder mij). Nee, in mijn provincie maken de huizen geluid. Er zijn zelfs woningen die op het punt van breken staan. Volgende week… Volgend jaar… Over tien jaar misschien? Hopelijk gebeurt het morgen niet.

Lees meer

Kop-zorgen

Als kind raakte ik soms van streek. Door woorden die hard bij mij aankwamen. “Schelden doet geen zeer,” zeiden de volwassenen dan: “Een spijker in de kont, dat helpt veel meer.” Ik moest mij van rare woorden niks aantrekken. Woorden waren maar woorden. Toch?

Lees meer

De spiegel van juf Kiet en haar leerlingen

Een jongen loopt naar een grote spiegel, samen met zijn juf.
De juf praat enthousiast tegen hem: “Kijk maar naar jezelf. Kijk eens wat een leuke jongen daar staat…”
De jongen laat een flauw lachje zien en bijt op zijn lip. Zijn ogen stralen verdriet uit.
Wat is het verhaal achter zijn gezicht?

Lees meer

Schrijven is… De rode loper uitrollen!

Schrijven valt niet altijd mee. Op sommige momenten vind ik het zelfs een strijd. Dat is niet alleen zo bij de verhalen die ik schrijf (stiekem vind ik niks leuker dan mijn hoofdpersonen ruzie te laten maken). Het is vooral gedoe met mezelf.

Lees meer

Flexwerken: een bizarre wereld vol kruimels en mixers

“Ik wil toch even kwijt dat ik vind dat je teveel gaapt,” zegt een oudere man die ik niet ken.
“O?” mompel ik.
“Ja, je zit zo te gapen dat ik er zelf ook van moet gapen.” Om er zeker van te zijn dat ik hem begrijp, doet de man zijn mond zo wijd mogelijk open.
“Ehm, sorry,” stamel ik. Ik ben mij van geen kwaad bewust. Naar mijn weten zit ik gewoon in de bibliotheek. Te denken over wat ik wil typen. Of eigenlijk te balen, omdat er niks uit mijn vingers lijkt te komen. Flexwerken is minder eenvoudig dan ik dacht…

Lees meer

De diepere lagen van een achtbaan…

De Efteling is een magisch park met vele mooie attracties. Als kind vond ik dat al. Vorige week had ik de eer om hier meerdere dagen door te brengen met mijn familie. Sindsdien praat ik alleen nog maar over achtbanen. Waarom? Bij een achtbaan draait het niet alleen maar om loopings…

Lees meer

Verdachte vlekken in de gezondheidszorg

Begin dit jaar ontdekte ik een vreemd vlekje op mijn huid. Niks bijzonders, dacht ik. Voor de zekerheid ging ik naar de huisarts, die mij doorverwees naar het ziekenhuis. Voor de zekerheid werd het plekje weggehaald door de dermatoloog: een ingreep van nog geen kwartier. Er werd één kleine hechting geplaatst. Voor de zekerheid werd het ‘verwijderde weefsel’ opgestuurd naar een laboratorium. Een week later kreeg ik het verlossende telefoontje: niks bijzonders. Eind goed, al goed?

Lees meer

Meedoen aan Guerrilla op Noorderzon. En meer zien dan je denkt.

Zondagmiddag. In een studio van het Grand Theatre dansen we op keiharde techno alsof ons leven ervan afhangt. Ik ben boos op mezelf, omdat ik al lange tijd niets aan sport heb gedaan. Dan wordt de muziek stop gezet. “How long was this?” vraagt iemand dapper. Er wordt naar ons geglimlacht: “This was ten minutes. We need to do a half hour more to do the show.” Ik pak een flesje water en drink deze in record-tempo leeg. Ga ik veertig minuten techno eigenlijk wel volhouden?

Lees meer

Doe maar niet. Of toch wel?

“Verzamelt u plaatjes?”
“Eh nou, eh…,” mompel ik. Ik verzamel niks van de supermarkt, maar mijn collega’s misschien wel.
Wacht eens even… Dat is waar ook. Ik heb geen collega’s meer.
“Nee, toch maar niet,” zeg ik dan.

Lees meer

Hamster-hoofd… En waarom ik nooit aan plastische chirurgie ga doen.

Ik heb een voortreffelijk gebit. Voor mijn tandarts wel te verstaan. Mijn gebit is zeg maar, het Groninger Forum van de tandheelkunde. Afgezien van een kunstgebit (dat zou achteraf gezien toch wel goedkoper zijn), heb ik de bingo-kaart van mogelijke behandelingen en bijbehorende specialisten bijna vol. Aan deze fratsen heb ik nooit een bolle kop overgehouden. Tot nu…

Lees meer

Het leven begint bij 30, daarna houdt het op… En zo blijft het.

Het valt niet te ontkennen. Het is al een tijdje geleden dat ik 30 werd. Dat bewuste jaar ging ik juichend in onder het mom van: “Het leven begint bij 30, daarna houdt het op…” Wat niet ophoudt, is de vraag wanneer ik eindelijk dat tegeltje ga vervangen. Hoewel mijn teller niet op 40 staat, kom ik daar wel wat dichterbij. Mijn antwoord op die vraag luidt: “Ehm… Nog láng niet. Hoe kom je daar nou bij?” Ahum.

Lees meer

Wat heeft Italië met de Himalaya te maken?

Een paar weken geleden was ik op vakantie in Italië. Niet al te ver van de prachtige stad Florence. Omdat ik van tevoren bedacht dat alles in de handbagage moest passen, was er weinig ruimte om souvenirs mee te nemen. Jammer? Dat valt wel mee. De Nederlandse supermarkt blijkt ook allerlei Italiaanse producten te verkopen. Toch vind ik dit geval een beetje vreemd…

Lees meer

De identiteitscrisis van een (ex-) Drent?

Toen ik voor de allereerste keer alleen met de trein reisde, was ik net zeventien. Spannend: helemaal van Assen naar Groningen. Een reisafstand van nog geen twintig minuten. Een reis tussen twee verschillende werelden.

Lees meer

Waarom ik snel weer op vakantie moet

Dikke stress. Mijn papieren rijbewijs verloopt binnenkort. Mijn paniek is groot. Niet omdat ik mijn rijbewijs acuut nodig heb, maar omdat ik daarvoor een nieuwe pasfoto moet maken. Die moet helemaal goed zijn. Mijn paspoort is namelijk ook al bijna verlopen…

Lees meer

De verdwijning van De Blauwe Pil

Al 8,5 jaar slik ik Thyrax. Het medicijn dat beroemd is geworden, omdat het straks nergens meer te vinden is. De fabrikant is verhuisd en de pilletjes zijn daarbij vergeten. Of zoiets. Ik ben eigenlijk best blij met Thyrax en stiekem denk ik daarbij: mijn omgeving ook. De maanden voordat ik wist dat ik een schildklierprobleem had, waren namelijk nogal vermoeiend voor iedereen.

Lees meer

David Bowie en de wereld

Precies een maand geleden klonk de stem van David Bowie in mijn oor. Ik bezocht toen de tentoonstelling ‘David Bowie is’ in het Groninger Museum. Ik luister te weinig naar zijn muziek om een echte fan te zijn. Toch ben ik onder de indruk geraakt: vanaf het moment waarop ik de audio headset op mijn hoofd kreeg, tot de indrukwekkende afsluiting.

Lees meer

Het huis waar niemand mag wonen van de woningbouwvereniging

Het is nu precies elf maanden geleden dat we bij de woningbouw zijn voorgedragen voor een mooie bovenwoning. Een goede plek: in het centrum, ruim en ook nog betaalbaar. Met veel licht en een niet-alledaagse indeling. Dit huis heeft alles waar René en ik van houden. Toch kunnen we daar niet wonen. Niemand mag dat…

Lees meer