Selecteer een pagina

Al 8,5 jaar slik ik Thyrax. Het medicijn dat beroemd is geworden, omdat het straks nergens meer te vinden is. De fabrikant is verhuisd en de pilletjes zijn daarbij vergeten. Of zoiets. Ik ben eigenlijk best blij met Thyrax en stiekem denk ik daarbij: mijn omgeving ook. De maanden voordat ik wist dat ik een schildklierprobleem had, waren namelijk nogal vermoeiend voor iedereen.

Hoe het begon…

Ik spring terug in de tijd, naar ergens eind 2006.
Op mijn toenmalige werkplek werden mijn telefoongesprekken geëvalueerd. Alles was opgenomen en ik moest tot mijn grote gruwel alles achteraf beluisteren. Ik hoorde mezelf praten op tape. Ik had geen idee waarover ik praatte, wat ik tijdens dat telefoongesprek wilde doen en wie ik aan de lijn had.
“Wat heb je daarna gedaan om het op te lossen?” vroeg de man die mijn gesprekstechnieken moest beoordelen.
Om wát op te lossen? Ik was blanco.
Op het formulier van de beoordelaar zag ik dat mijn prestaties aan het veranderen waren: van bovengemiddeld naar steeds een beetje minder. Het dreigde nu problematisch te worden en ik snapte niet waarom.

Oké, het hielp ook niet bepaald dat ik toen in een callcenter werkte en dat ik eigenlijk niet zo van bellen hield.
Maar er was ook iets anders aan de hand, maar wat?
Ik vergat van alles. Ik kon me niet concentreren. Ik was nog onhandiger dan nu. Kopjes vielen uit mijn hand. Ik stootte overal tegenaan. Ik had het koud, ook als het warm was. Ik verloor snel mijn geduld en werd gauw kwaad op alles en iedereen. Hoewel dat laatste uiteindelijk een toffe cabaret-act opleverde, werd ik er als persoon niet bepaald leuker op. Het was alsof ik al maanden de griep had. Zonder koorts te hebben.

Thyrax bijna op...“Ben je moe?” vroeg de huisarts, ergens in juli 2007. Voor haar lag een laboratorium-formulier om bloed te prikken.
Ik zakte wat onderuit en keek wazig voor me uit: “Geen idee eigenlijk…”
De huisarts kruiste wat extra hokjes aan op het labformulier.
Hypothyreoïdie bleek de uitslag en na al die jaren moet ik nog steeds opzoeken hoe je dat schrijft.

Kort gezegd komt het erop neer dat mijn lichaam te weinig schildklierhormoon aanmaakt. Normaal gesproken staat niemand stil bij de schildklier. Totdat deze ontregeld is en dan is het knap lastig om de boel weer op de rails te krijgen. Vooral omdat het precisie-werk is om de juiste hoeveelheid medicatie binnen te krijgen om het tekort aan schildklierhormoon aan te vullen. Krijg je iets teveel binnen, dan heb je een probleem (de lichamelijke processen gaan te snel, je kunt o.a. hartkloppingen krijgen). Maar als je te weinig medicijn neemt, dan blijf je moe en lusteloos.

Klunzigheid

Ik heb geluk gehad: na wat opstartproblemen en veel uitzoekerij heb ik de juiste Thyrax-afstelling te pakken. Ik ben nu in staat om mijn werk goed te doen en heb weer energie. De meeste klachten die ik eind 2006 had, zijn zo goed als verdwenen. Behalve dan mijn klunzigheid, maar je kunt nou eenmaal niet alles met pillen oplossen. Ik kan niet spreken voor de 350.000 andere Thyrax-gebruikers, maar ik weet wel dat sommige mensen een lang traject achter de rug hebben en veel kosten hebben moeten maken (internist bezoeken, langdurig ziek zijn, bloed prikken).
Om tenslotte keihard geconfronteerd te worden met de onhandigheid van Thyrax-fabrikant Aspen…

Een dikke week geleden las ik op Facebook dat de voorraad blauwe pilletjes van Thyrax bijna uitgeput was. Medio 2016 raken ook de Thyrax-tabletten met de andere sterktes uitverkocht. Niet best, want dat betekent: overstappen op een ander middel, risico lopen op extra klachten en sowieso vaker bloedonderzoek laten doen om te bepalen hoeveel medicatie wenselijk is. Dat roept vragen op, zoals: krijg ik klachten als ik dat andere middel moet gebruiken? Hoe is het mogelijk dat er een complete medicijn-voorraad op raakt door een verhuizing? Komt er een compensatie voor de 350.000 Thyrax-gebruikers die door de medicijnwisseling te maken krijgen met extra zorgkosten? Gaat het andere medicijn goed werken? Niemand die de antwoorden weet op dit moment. Het is alsof alle Thyrax-gebruikers opeens proefkonijn zijn geworden tegen wil en dank. Ik ben in een gezondheids-experiment beland dat ik zo lang mogelijk wil uitstellen.

Gelukkig hoef ik niet meteen over te stappen: ik heb voorlopig nog genoeg blauwe pilletjes liggen. Maar áls dat toch moet, dan hoop ik dat het niet teveel gedoe oplevert. Geen gedoe voor mij, maar vooral ook geen gedoe voor mijn omgeving. Bang ben ik niet. Wél bezorgd, omdat dit probleem niet alleen mij aangaat, maar vele, vele anderen. En dat alles door een verhuizing van de fabrikant die daar ongetwijfeld een mooiere locatie voor terug heeft gekregen. Maar wie staat er stil bij de gevolgen?