Selecteer een pagina

De herfst. Een prachtig seizoen. Mits het mooi weer blijft en het niet te hard waait. Op het moment dat de blaadjes van de bomen vallen, lijkt al mijn inspiratie te verdwijnen. En zit ik binnen bij de kachel, terwijl de regen op de ramen klettert, te googelen naar zonbestemmingen. Is het echt beter om het koude Groningen te verlaten? Ik dacht altijd van wel, maar toch moet ik deze vraag met ‘Nee!’ beantwoorden. Dat komt door alles wat ik afgelopen maand heb meegemaakt. Meedoen aan 48 uurs-projecten, ik kan het iedereen aanraden.

Eind september mocht ik bijdragen aan een 48-uurs filmproject, waarbij de korte film Kaalslag ontstond. Ik maakte foto’s van de set en stond voortdurend met zo’n klapper in de hand om scènes mee af te klepperen. Er was veel tijdsdruk, maar wat ik fijn vond: het was gezellig en als groep hadden we die dag ontzettend veel plezier.

Wanneer kun je nou als volwassene lekker door de bossen rennen en in het openbaar een absurdistisch plan uitvoeren? Bijna nooit. Daarom was ik ook zo blij met het maken van ‘Kaalslag’. Het bood een alibi om ongestoord gek te mogen doen.

Ongestoord gek mogen doen; dat mocht ik ook in het weekend van 7 oktober. Ik reageerde op een oproep voor een project bij het Grand Theatre: Migration Meet-up. Hierbij werd gezocht naar oude en nieuwe Groningers met interesse voor het maken van theater. Naar aanleiding van een ontmoeting tussen Groningers en migranten, werd er naar een theaterstuk toegewerkt.

Ik vond het voor mezelf de hoogste tijd om weer eens iets te mogen doen met theater, dus dat kwam goed uit. De opzet van de meet-up was te vergelijken met het 48 uurs filmproject met ‘Kaalslag’. Alleen moest er nu dus binnen twee dagen een performance ontstaan waarbij allerlei onbekende mensen met elkaar samenwerkten. Er werd tijdens dat weekend veel gedanst, wat over het algemeen niet echt mijn specialiteit is, maar gelukkig was er ook een belangrijk motto.

Een van de spelregels was: fouten bestaan niet. Als je wat anders doet dan de rest, is dat een variatie en variaties moet je koesteren. Kortom: ik heb als een malle gevarieerd.

Om elkaar wat beter te leren kennen, deden we allerlei naamspelletjes en oefeningen waarbij we op onze medespelers moesten vertrouwen. Bij een van deze opdrachten was de speelvloer een grote wereldkaart en wandelden we telkens naar een land of werelddeel waar we naartoe wilden. Zodra de vraag ‘Waar wil je eigenlijk zijn?’ werd gesteld, rende ik meteen naar een stukje vloer waarvan ik vond dat het Zuidoost-Azië voorstelde.

Als ik langer hierover nadenk, is het eigenlijk een luxe-probleem om een vakantiebestemming te missen. Zeker als je je bedenkt wat de meeste vluchtelingen meemaken; zij moeten daadwerkelijk alles achterlaten. Niet alleen kleding of bezittingen waaraan ze gehecht zijn, maar ook het land waar hun wortels liggen: het klimaat, de geuren, hoe een plek is ingedeeld…

En: het achterlaten van een thuis. Door te moeten vluchten laat je volgens mij ook een stuk van jezelf achter. Als ik op vakantie ga, heb ik het gevoel dat ik een klein stukje van mezelf in sommige landen achterlaat, zoals ik beschreef in deze blog. Echter: ik heb altijd een thuis waar ik naartoe kan gaan en dat is Groningen.

Met alle bizarre ontwikkelingen in de wereld is het een voorrecht om te kunnen zeggen dat je een thuis hebt.

Hoe maf ik zelf soms ook mag doen: feit is dat de wereld om mij heen nog veel verwarrender is en dat er vreselijke dingen kunnen gebeuren. Hoe dan ook: ik heb een thuis en dat kunnen veel mensen helaas niet zeggen. Als mensen naar Nederland vluchten, wordt er door sommige mensen gezegd dat het ‘gelukzoekers’ zijn. Ik heb dat altijd bizar gevonden; hoe kun je nou een gelukzoeker zijn als je alles hebt moeten achterlaten? Hoe kun je zoiets zeggen tegen een medemens, terwijl je zelf lekker warm (mede mogelijk gemaakt door de provincie Groningen) en veilig – met de keuze tussen wel of geen rolluiken voor de ramen – in huis kunt blijven zitten?

Naar een voorstelling toewerken in het Grand Theatre was een spannend en boeiend proces…

Eigenlijk was iedereen regisseur en keken alle deelnemers op zijn of haar eigen manier naar de inhoud. Hierdoor duurde het lang om beslissingen te nemen over wat we nou precies gingen doen, maar uiteindelijk ontstond er een korte act waar we allemaal achter stonden en waar we als groep trots op waren. Het publiek reageerde enthousiast op wat er op het podium gebeurde.

Het was ontzettend tof om dit project met ons allen te kunnen doen. Ik vind het vooral waardevol dat ik veel mooie mensen heb leren kennen in een ontzettend kort tijdsbestek. Het heeft mijn wereld een stukje verbreed, zonder dat ik daarvoor de halve aardbol hoefde af te reizen.

Ondanks dat 48-uurs projecten nogal intensief zijn, kan ik deze ontzettend aanbevelen. Het maakt volgens mij niet echt uit voor welke discipline (film, theater, schrijven of toch wat anders) je zo’n project onderneemt. Het is een toffe manier om nieuwe mensen te leren kennen. Bovendien kun je naar hartenlust fouten maken variëren en vooral: lekker gek doen, zonder dat de mensen om je heen dat gek vinden. Voor zulke projecten kom ik graag thuis in Groningen.